Jullie zijn bijna 2 weken van huis weggeweest, 9 optredens, hoe was het?

Wel, het was on-ver-ge-te-lijk, een formidabel succes! Grote optredens gedaan, uiteraard foto’s en handtekening uitgedeeld, we voelden ons soms echte sterren, van het ene optreden naar het andere, in
4 landen.... Ik zou zeggen “once-in-a-lifetime”, maar met ons weet je nooit (lachje). Maar... Je mag
nog zo goed alles plannen en voorbereiden, er komen altijd onverwachtse zaken op je pad. Ik was
niet alleen de drummer van de band, maar ook de tour-manager en dat maakte het voor mij zeer
interessant om eens zoveel shows na elkaar te doen en samen te werken met zo’n grote artiesten, want
dat zijn de drummer en gitarist van Status Quo toch wel.

Hoe was dat om inderdaad samen te werken met hen?

Eigenlijk zeer vlot, ze zijn echt “down to earth” en begrijpen dat ze uit de comfortzone van Status
Quo zijn en niet dezelfde zaken kunnen verwachten als wat ze daar hebben. Pers bijvoorbeeld: Bij
Status Quo kan je niet zomaar op een festival op hun schouder tikken en zeggen “kunnen wij een
interview afnemen?”, dit moet op voorhand afgesproken zijn en de vragen moeten ook op voorhand
doorgegeven worden. Er zijn bepaalde zaken waar ze bijvoorbeeld niet willen over praten (de
“interne keuken” enz.), maar ze willen vooral op voorhand goed nadenken over een inhoudelijk
antwoord. Alles moet zeer goed georganiseerd zijn. Zo had ik hen op voorhand een volledig
draaiboek bezorgd waarin ze alle hotels konden zien, maar ook alle timings (wanneer kunnen we eten,
wanneer moeten we op het podium staan, tot welk uur kunnen we uitchecken uit het hotel....). De
gitarist wilde bijvoorbeeld ook weten of er in de hotels een fitness of zwembad was. In die 12 dagen
werd de was zelfs 2 keer voor hen gedaan. Al die info heb ik hen netjes op voorhand bezorgd en
daardoor had ik bij hun aankomst al een behoorlijk goede indruk gemaakt wat betreft organisatie.

Wat kon er dan nog foutgaan?

Op zich weinig zou je denken, maar het begon al op de luchthaven: ’s cohtends arriveerde de gitarist
rond 9u30. Om de tijd te passeren zijn we dan eerst naar het Atomium gegaan en hebben we daar iets
gegeten. Het vliegtuig van de drummer arriveerde om 13u30, maar hij had een uur vertraging en
moest daarna maar liefst 2u aanschuiven aan de douane, dus kwamen we daarna in de verkeersellende
terecht en verloren we ontzettend veel tijd. We zijn dus rechtstreeks van de luchthaven naar het
Alcatraz festival gegaan. Geen stop meer in het hotel voor een frisse douche of een power-nap. Het
leven op tour is vaak een kwestie van “wachten”. Wanneer je bijvoorbeeld uitcheckt in het ene hotel
en naar het andere gaat, ben je vaak nog te vroeg en moet je nog een paar uur wachten eer de kamers
klaar zijn. Dat zijn allemaal dingen die je op voorhand niet weet of vaak zeggen ze bij de hotels “jaja,
kom maar, de kamers zijn klaar”, maar bij aankomst blijkt dat dan toch niet het geval...

Er waren ook een paar dagen dat jullie geen optreden hadden, wat deden jullie dan?

Wel, ik gaf de gitarist en drummer steeds enkele optie’s en dan konden ze zelf beslissen. Meestal
kozen ze er voor om de stad te verkennen, liefst elk op hun eentje om enkele uren later ergens samen
terug af te spreken op een terrasje. De avond dat we vertrokken met de tourbus zijn we eerst nog
samen iets gaan eten in restaurant Halifax in Deinze. De drummer had al lang zin in mosselen en ik
wist dat ze daar top waren! Ik wilde ons voorel ook met een relax gevoel de tourbus laten op gaan.
We hadden ook eens een overnachting in een chique hotel in Frankfurt waar de airco blijkbaar net dan
stuk was en het uitgerekend die dag 35graden was! Niet aan te raden als je de 4 daaropvolgende
dagen telkens moet optreden en dagelijks honderden kilometers onderweg bent.

De tourbus, ik veronderstel dat daar wel wat wilde verhalen over te vertellen vallen?

Hmmmm, wat zou ik zeggen? (lachje). Eigenlijk valt dat best mee hoor. (Kinpoog) Uiteraard
hebben we een paar zeer gezellige avonden gehad, die soms uitliepen tot vroeg in de ochtend, maar de
chauffeur zei ons dat we zeer deftige mensen waren (ah ja, we hadden immers net de gemorste
limoncello eigenhandig opgekuist  ). Om de gitarist en drummer een comfortabel gevoel te geven
hadden zij een afzonderlijke slaapruimte bovenaan de bus en ook een soort “mini-living / lounge”
waar ze in alle rust konden bellen met het thuisfront of ongestoord konden relaxen en tv kijken. We
hadden onszelf ook de regel opgelegd: what happens on the tourbus, stays on the tourbus: geen
filmpjes of foto’s op facebook of zo. Maar eerlijk? Alles ging er leuk, maar braaf, aan toe.... (knipoog).

Was het jullie eerste keer op een tourbus?

Nee, gelukkig niet, we wisten dus heel goed wat ons te wachten stond en eigenlijk hou ik er
ontzettend van om on the road te gaan op deze manier. Maar zoals gezegd: je mag nog zo goed
voorbereid zijn: er zijn altijd onverwachtse zaken on the road, en jawel hoor, Murphy was ook mee....
Bij het reinigen van het toilet op de bus maakt men gebruik van een sterk chemisch en bijtend
product, hierbij heeft de chauffeur een hoeveelheid op zijn been gekregen met brandwonden tot
gevolg. Deze moesten nagekeken worden in het ziekenhuis, maar gelukkig kon hij toch verder rijden
mits de nodige medicatie. Het busbedrijf is steeds voorbereid op dit soort situatie’s en er stond al een
andere chauffeur klaar om het vliegtuig te nemen en het stuur eventueel over te nmeen. Dit bleek dus
niet nodig. De dag nadien zat Murphy nog steeds op de bus en kregen we een aanrijding met een
voorligger die ons nog snel wilde inhalen, en plots op de rem stond om de afrit nog te kunnen halen.
Resultaat: de voorkant van de bus beschadigd en de achterruit van de auto voor ons aan diggelen.
Weer een paar uur vertraging... Gelukkkig was iedereen ongedeerd en konden we onze show ook die
dag tijdig beginnen.

Klinkt allemaal zeer heftig!

Ja, dat was het ook. Persoonlijk kreeg ik tijdens deze tour ook te maken met het plotse overlijden van
mijn schoonmoeder die zéér onverwachts is gestorven. 3 dagen eerder was ze nog naar een optreden
komen kijken. De dag dat we vertrokken met de tourbus had ze zelfs nog de strijk gedaan voor
mezelf en de mannen van Status Quo! Dan krijg je plots dit tragisch nieuws en zit je op zo’n moment
zonder partner of familie in het buitenland. 2 uur later moet je het podium op en doen alsof er niets
aan de hand is, want de fans verdienen een top-show zoals elke avond. Dat is een roller-coaster aan
emoties, geloof me, maar ook voor het thuisfront is dit niet te onderschatten. Ze kunnen je moeilijk
bereiken, je partner kan geen trootst bij je vinden, je kan er neit zijn om hen te steunen. Als je dan
geen familie of parnter hebt die 100% begrijpt waarmee je bezig bent, dan ben je verloren. Ik mag
van geluk spreken dat ze zoveel begrip hebben en ik probeer er nu dan ook extra veel te zijn voor hen.
Het toont ook aan dat je nog zo goed alles mag plannen, er gebeuren altijd dingen die je niet in de
hand hebt en als je op tour gaat moet je elkaar helpen en steunen: ongeacht of je nu artiest of crew
bent, je bent één “familie” die op dat moment aan hetzelfde zeel moet trekken en slechts één doel
heeft: elke avond het beste van jezelf geven om een knallende set neer te zetten, want dat verdient het
publiek. Wat er zich achter de schermen afspeelt is voor hen eigenlijk niet echt belangrijk, ze
verdienen een goeie show....

Allemaal straffe verhalen, maar hoe waren de optredens op zich?

FAN-TASTICH! We hebben meermaals voor duizenden mensen mogen spelen. In Frankrijk stonden
we voor 4.500 mensen en was de franse nationale telvisie zelfs van de partij. Op Alcatraz Metal
Festival was het ook al vollebak. Er zijn 2 plaatsen waar we reeds een vervolgoptreden hebben vast
staan en er zijn er nog in bespreking. Het is gek hoeveel deuren zoiets opent en hoeveel nieuwe
interessante mensen je leert kennen. Er staan nu al optredens vast met drummer en gitarist van Status
Quo tot in 2027, ons liedje is nog lang niet uitgzeongen!